Anti-liefde op het eerste gezicht

“Vind je het erg als ik niet helemaal meeloop?” vraagt ze. Slechts een mes tussen mijn ribben en recht in mijn hart, een mes zo bot dat alleen een autist hem niet voelt. Vrouwen en directheid gaan samen als water en vuur. Je had ook in mijn gezicht kunnen spugen en kunnen zeggen dat je me niet moet. Dat laatste zou tenminste nog eerlijk zijn. Directheid, een eigenschap die vrouwen klaarblijkelijk niet bezitten. Ik speel het spel mee. Ik heb geleerd hoe ‘normale mensen’ reageren en weet het tot in detail te imiteren: “Natuurlijk vind ik het niet erg”. Ik geef een knuffel en in mijn hoofd zeg ik vaarwel terwijl ik haar hoor zeggen dat ze het ‘gezellig’ heeft gehad. Zo gezellig dat haar telefoon steeds een prominente plaats op tafel heeft gehad. Ik heb niet de neiging om te zeggen dat het gezellig was, dus ik doe het ook niet. Wij passen niet bij elkaar, dat merkte ik ook al snel. Waarom passen wij niet bij elkaar? Blijkbaar trekken tegenpolen elkaar toch niet altijd aan. Ik geloof niet in liefde op het eerste gezicht, maar blijkbaar bestaat het tegenovergestelde wel. Ik voel me leeg. Ik voel me alleen. Leeg en alleen verlangend naar dat wat nooit meer zal zijn.

Geef een reactie