Filmrecensie #1: Furieus Zeven

Als je met 200 kilometer per uur in een woonwijk tegen een boom aanrijdt en ter plekke dood gaat zal iedereen zeggen dat je gewoon een domme lul bent en het aan jezelf te danken hebt. Als je met een mijltje of 100 per uur in een 45 mph bocht een lantaarnpaal en twee bomen kopt om vervolgens in een auto van vijf ton dollar gebarbecued te worden, maar een bekende acteur bent, vindt iedereen het ineens zielig.

Dan ben je Heath Ledger en dan is de laatste rol je beste rol ooit, een meesterlijke vertolking van Batman’s aardsvijand The Joker. Je nalatenschap is een hele hoop dramatisch mediocre films, een oscar en je allerlaatste film, The Imaginarium of Doctor Parnassus die slechts een handjevol mensen hebben gezien (hup, ga kijken). The Imaginarium of Doctor Parnassus (TIODP), een originele surrealistische film die misschien iets minder geliefd zal zijn bij mensen die alleen de smaken zoet en porno waarnemen, scoort een magere 6.9 op IMDB. Best aardig, niet heel goed, maar naar IMDB maatstaven ook zeker niet slecht. Voordat ik een film kijk, kijk ik meestal eventjes op IMDB om te kijken of de film de moeite waard zal zijn. Zo ook met het zevende en hopelijk laatste deel in de Fast and the Furious serie. De film scoort op dit moment maar liefst een 7.7, bijna een vol punt hoger dan TIODP. Een score die de film op gelijke hoogte brengt met films als The Machinist, Clerks en Lost in Translation. Dit brengt bepaalde verwachtingen met zich mee. Verwachtingen die het bij lange na niet heeft weten waar te maken, wat een KUTfilm. Een dikke vette drol die aan elkaar hangt van explosies en filmclichés. Clichés op het niveau van: “man van middelbare leeftijd die zijn eerste motor koopt”, clichés van het niveau “Ik ben een teamplayer” of “Ik ben spontaan” in je Curriculum Vitae zetten.

Het verhaal begint met de broer van de bad guy uit de vorige film. Zijn geliefde broertje ligt dankzij de bekende good guys uit voorgaande film(s) in het ziekenhuis Meer inleiding dan deze synopsis is niet nodig en weet de nietsvermoedende kijker twee uur verveeld vast te kluisteren aan het scherm.

In de volgende scene zien we onze geliefde Vin Diesel (Dom) en zijn vrouwtje even ouderwets een dragrace winnen en komt Iggy “That sh*t is f***ing trash, get the f*** of the airwave” Azalea langs voor een totaal nutteloze cameo die de 14-jarige (goede)muziek hatende puber met een kleine stijve achterlaat. Clicheetje hier clicheetje daar, enzovoort, enzovoort, etcetera etcetera.. Kutte grap hier, kutte grap daar. Dieptepunt is een supermodel/computertechnician die typend op een laptop in een door een drone achtervolgde auto op magische wijze in een totaal ongeloofwaardige GUI een hack uitvoert. Of is het moment waarop hartmassage niet werkt om Dom tot leven te wekken, maar een emotioneel babbeltje wel toch kanslozer?

Ik claim niet het alleenrecht op smaak, maar Furious Seven is gewoon een slechte film, zelfs in zijn genre. Als je een goede actiefilm wilt zien met Jason Statham kijk dan gewoon Crank. Een film die niet probeert iets te zijn dat het niet is, gewoon snelle actie die goed geregisseerd is en humor die niet uit kutte oneliners van de Token good guy bestaat. Nu.nl noemt het hilarisch op een grappige manier. De schrijver van de recensie durft zich te profileren als mediajournalist en beloont deze kots met 3 van de 5 sterren. Misschien is oorlogsjournalistiek meer iets voor hem.

Geef een reactie