Frikandel extra speciaal

“Een frikandel speciaal meneer de snackbar” hoor ik mezelf zeggen. Ik lust geeneens curry, en de combinatie die ‘speciaal’ heet is in mijn hoofd precies dat. “Speciaal”, met handgebaren quotetekentjes in de lucht makende. Speciaal zoals het buurjongetje is, niet raar, nee hoor, hij is speciaal. Dat hij het snot uit zijn neus pulkt met zijn rechterwijsvinger en het oorsmeer met zijn linkerduim om er vervolgens een balletje van te maken en in een oude sok te doen maakt hem speciaal. Ik stopte hele andere dingen in een oude sok, maar dat doen meer jongens, dus ik ben niet speciaal.

Maargoed ik ben dus nog steeds in die snackbar. De man achter de glazen balie kijkt me onderzoekend aan. Het is zo’n typische vieze kok uit tekenfilms, een voorheen wit schort is nu grauw geel met vetvlekken. In de voorkant van het schort zit een grote zak met daarin een bobbel. Daarin zit duidelijk zijn shag. Dat hij zijn handen nooit wast maar waarschijnlijk alleen afveegt aan aan de onderkant van zijn schort na het doen van zijn gevoeg maakt de klanten hier niet uit blijkbaar, want de zaak staat ramvol. Ik kijk om me heen, aan de muur hangen vakantiekiekjes van de ‘vieze kok’. De typische vakantiefoto’s die aangeven dat je wanderlustig bent. Een foto waarop de ‘vieze kok’ met een horde negertjes op zijn rug naar de camera lacht, een foto waarop de ‘vieze kok’ op een olifant zit, een foto op skivakantie. Er is echter één foto die gelijk mijn aandacht trekt. De ‘vieze kok’ staat in de snackbar achter de glazen balie met twee frikandellen in zijn hand. Voor hem staat een dikke vrouw voorovergebogen met haar hoofd tussen de snacks, in haar mond zit een prachtig glimmende rode appel. De foto implicteert dat de frikandellen niet de frituur in zouden gaan want de vrouw heeft slechts haar evakostuum aan.

“Meneer? Meneer? Uw friet is klaar. Meneer?” Hoor ik een vriendelijke vrouwenstem zeggen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Geef een reactie