Gezellig dagje Cincinatti Zoo

“Een lekker dagje dierentuin” dacht ik toen ik op zondag de Cincinatti Zoo in Ohio binnenliep. Ondanks mijn liefde voor dieren ben ik blij dat er dierentuinen bestaan. Het valt te betwisten of het goed is voor een ongedomesticeerd dier om in gevangenschap te leven, en of het niet heel egoistisch is om diersoorten in leven te houden ‘omdat het kan’. Maar dat zijn discussies voor dagen dat ik niet in de dierentuin ben, of voor dagen dat ik door een opdringerige Greenpeace activist in het centrum van een metropool word neergesabeld met het zwaard van Justitia, in de hoop dat ik donateur word. Ik word geen donateur.

“Werd het wel een lekker dagje?”, vroeg ik mezelf af, toen ik een slok nam van mijn Extra Large Coca-Cola die mijn diabetes type 2 moest bevorderen tijdens het aapjes kijken. Maar juist op dat moment flikkerde er een koter in het gorilla verblijf. Dat irritante joch had daarvoor al steentjes naar de makaken gegooid en hard op de aquaria getrommeld waarop duidelijk vermeld stond dat je er met je tengels af moest blijven. Natuurlijk kan het kind niet lezen, maar de vatzige ouders in scootmobielen gaven, luid ademend, maar al te graag het slechte voorbeeld.

Geamuseert keek ik toe hoe de leider van de gorillas die op het geluid af was gekomen het ventje rondgooide waren het een lappenpop. Met nog meer plezier keek ik hoe de scootmobieldikkies hulpeloos met hun worstarmpjes in de lucht zwaaiden. “Do something! My baby! Please do something!” gillen ze terwijl ik enthousiast de grote aap aanmoedig. Zoals de tijdgeest betaamd gaven alle omstanders hier gelijk gehoor aan door hun smarttelefoontjes uit hun zakken te halen en het schouwspel te filmen.

De gorilla genaamd Harambe trommelde woest op zijn borst waarna hij het ventje zo hoog mogelijk in de lucht werpt. Het bloed vliegt in het rond wanneer het tere kinderlijfje de grond raakt. Dit is het startschot voor een luid gejuich vanuit de aangesnelde dierentuinbezoekers. Een prachtig gevecht tussen een gorilla van 180 kilogram en een peuter! Harambe pakt het ventje bij zijn arm en zwiept hem met een aantal sierlijke boogjes een aantal keer tegen de betonnen muur van het gorillaverblijf. Versuft probeert het kind weg te kruipen, maar de aap is te snel en grijpt hem bij zijn enkel en trekt hem terug. Met een enkele krachtige hand tilt het alfa mannetje de hulpeloze koter aan zijn hoofd op. Wat hij dan doet is prachtig en ontroert alle omstanders die ademloos toekijken. Harambe trekt moeiteloos met zijn enorme kracht het hoofd van het irritante jochie zijn levenloze rompje af en gooit het naar de vreetzuchtige ouders. Het krakende geluid van de tweede –en derde nekwervel die uit elkaar getrokken worden zit vers in ons geheugen wanneer het hoofd met een plof neerkomt op de tegels voor de scootmobielmoeder.

Wat een prachtige dag, ik kom hier zeker nog eens terug!

Geef een reactie