Het strand

Onderkoeld, badend vanuit een bad gevuld met de zilte tranen van zelfmedelijden, kijk ik met gesloten ogen uit over de resten van een door mij vernietigde stad. Een vlaag van verstandsverbijstering, die als een explosie in één klap al het goeds wist weg te vagen. Het strand, waar ooit de zon voor ons leek op te zijn gekomen, is veranderd in een woestijn van dood en verderf. Herinneringen aan een laatste zomerdag, levendig in het geheugen, maar in de realiteit vervangen door een grote leegte. Met iedere voorbijgaande dag worden de herinneringen doodser en killer. De zon op mijn huid, de ondergaande zon, de klanken van de zee die ritmisch meedeinen op de stem van Faberyayo. Stiekem genietend van de glans die de zonnestralen van de ondergaande zon achterlaten op je roomblanke gezicht, de geur van je haar.. en de pijn die gepaard gaat met de kennis dat dit moment tot een einde zal komen.

Geef een reactie