Kinderlijk eenvoudig

Is dit nou later, is dit nou later als je groot bent?

Dertig jaar geleden werd ik geboren, dertig jaar en een aantal dagen. Dat is ook meteen mijn grootste prestatie. Ik ben al dertig jaar niet doodgegaan, en geloof me, ik heb het geprobeerd. Ik ben door een raam gelopen in Frankrijk, head-first op een gietijzeren wijnrekje gedoken, ik heb een lolly ge-deepthroat waardoor ik geen adem meer kon halen en ik heb me op de Duitse Autobahn begeven.  Living on the edge voor gevorderden. Ik heb er geen diploma voor gekregen, wel littekens, een hoop verhalen en een leven vol tegenslagen. Maarja, wie niet?

Toen ik begon met schrijven wilde ik dit stukje tekst over dromen laten gaan, over de dromen van een kind, over de toekomst en over hoe het leven nooit uitpakt zoals je wilt. Over hoe kinderen dromen hebben, maar ze niet allemaal profvoetballer kunnen worden. Maar toen bedacht ik me dat sommige kinderen helemaal geen dromen hebben en het leven maar een beetje doorsukkelen tot ze op een dag op de kalender kijken en er ineens dertig jaar verstreken zijn. Over mezelf dus.

Ik kan me niet herinneren dat ik dromen heb gehad. Dit had op mij de uitwerking dat ik de noodzaak ‘om mijn best te doen’ ook nooit heb gehad, en een notoire underachiever werd. Omdat ik me nooit goed voelde bij het feit dat ik geen reet had gedaan en mijn MAVO-diploma daar het bewijs van was ben ik de HAVO gaan doen. Daar heb ik met net zulke middelmatige cijfers en net zo weinig inzet ook mijn diploma in ontvangst mogen nemen. Op een gegeven moment ben ik op het HBO begonnen en kwam ik erachter dat ik niet helemaal lekker ging daar. Ik was constant gestresst om niks en voelde me altijd bekeken en beoordeeld. Die stress was er altijd en zorgde ervoor dat ik probeerde alles dat me meer stress bezorgde maar te vermijden. Het gevolg was dat ik steeds minder lessen ging volgen en alle vakken waar je voor aanwezig moest zijn op mijn sloffen faalde.

Twee jaar later moest ik stoppen, ik had mijn propedeuse niet gehaald op vier (?) studiepunten na. Een verkoopgesprek dat slechts een formaliteit was en een mondeling Duits. Situaties die ik liever liet schieten samen met twee jaar van mijn leven. Mensen kunnen zich niet verplaatsen in een psychische stoornis, laat staan het begrijpen. Dit toont wel aan hoe erg het je leven beheerst. Twee jaar, weg, vanwege een half uurtje dat ik niet op kon brengen. Het mooie en gelijk oh zo verneukte aan een angststoornis is dat niemand ziet hoe vertyft je bent, dat je niet kunt functioneren. Je weet dat je angsten ongegrond zijn en dat je het moet laten gaan, maar het gaat niet want het is een deel van je. Je hele leven draait om die oncontroleerbare angst.

Omdat ik begonnen was op het HBO moest ik het ook afmaken, iemand die overal bang voor is zal nooit groeien in een organisatie, dus een diploma is een must om niet in de goot te eindigen. De meest autistische opleiding die ik kon bedenken was informatica. Zo geschiedde. Het autistische ging me slecht af omdat ik nou eenmaal geen bèta-mens ben. De overstap naar bedrijfskundige informatica was een must. Met dezelfde problemen als in mijn eerdere HBO-opleiding ben ik overgestapt. Waar ik in mijn eerste autistische jaar op een enkel vak na alles had gehaald ging het nu weer precies zoals tijdens mijn eerste HBO-opleiding. Stuntelend de jaren door en met zweet in de handen elke dag on-high-alert in de schoolbanken.

Het punt was bereikt waarop er nog maar twee mogelijkheden waren, de dokter of de dood. Met de allergrootste moeite heb ik de dokter gebeld en heb ik een afspraak gemaakt. De dokter bellen was al een horde, laat staan daadwerkelijk gaan en dan ook nog mijn verhaal delen. Ik heb gejankt als een klein kind wiens speen uit haar mond gerukt wordt, maar ik was eindelijk bevrijd van wat me bijna te veel was geworden. Die spreekwoordelijke last was na acht jaar eindelijk van mijn schouders, acht jaar die ik overigens nooit meer terug krijg. Als je tachtig bent is acht jaar slechts acht jaar, als je achtentwintig bent is acht jaar een derde van het leven dat je je op dat moment kan herinneren. Ik kreeg ‘happy pills’ en alles veranderde. Ik ging dingen doen die ik voorheen niet ‘kon’ maar altijd al wilde doen en voor het eerst in acht jaar was ik blij dat ik leefde. De zon scheen weer en alles om me heen ging langs me op een positieve manier. Meningen hoe negatief ook, ik vond het allemaal mooi. Fuck heel de wereld, nu is het mijn moment om te shinen.

Waarom ik dit geschreven heb? In die twee en een half jaar die volgde heb ik veel mensen ontmoet en verhalen gehoord. Wat me opviel is hoeveel mensen er eigenlijk ‘fucked up’ zijn. Voor mij heeft het veel te lang geduurd voordat ik er iets aan deed, dat ik die schaamte overwon. Leef voor jezelf en de mensen waar je van houdt en laat verder iedereen lekker de tering krijgen.

One Reply to “Kinderlijk eenvoudig”

  1. Mooi geschreven. Herkenbaar enzo.

Laat een reactie achter op Patty Reactie annuleren