Magische pilletjes

 

Slikken doe ik nog steeds. Niet zo regelmatig als zou moeten, en vaker niet dan wel.

Ergens ben ik nog steeds enigszins mezelf wat leidt tot uitstellen, afstellen en een onzichtbare barrière die me mak en gevangen houdt. Het magische pilletje is grotendeels uitgewerkt. Mijn ongegronde angstgevoelens zijn weg, perfect toch? De magie is ook weg. Waar ik voorheen op moest schrijven wat er in me opkwam, om orde aan te brengen in de chaos die stormde tussen mijn oren, is er nu alleen nog maar een monotone suis. Waar mijn fantasie voorheen overuren draaide waardoor mijn hoofd overliep van de creativiteit, is er nu een leegte.

Als het eerste lentezonnetje de meeste mensen uit hun winterdepressie trekt, kruip ik juist ín mijn schulp. Ik heb nooit van de zomer gehouden. Misschien omdat we vroeger niet vaak op vakantie gingen en ik me dan in mijn eentje op straat stierlijk liep te vervelen terwijl mijn vriendjes ergens op een camping in Zuid-Frankrijk aan het badmintonnen en zwemmen waren. Misschien omdat ik jarenlang überhaupt liever niet buiten kwam en motregen en kou een goed excuus waren om binnen te blijven. Of misschien is het wel gewoon een afwijking met een biologische grondslag, wie zal het zeggen.

De lente, en voornamelijk de bijkomende zwakke zonneschijn die een jas overbodig maakt, maar een t-shirt op zijn minst noodzakelijk, wekt meewoedige en weemoedige gevoelens op. De tijd dat ik net begon met het slikken van de pilletjes bracht ook lenterige zonnestraaltjes met zich mee. Ondanks mijn haat voor hitte en zweet was ik toen ergens wel gelukkig. Gelukkig met niks, geen verplichtingen en de enige zorgen die ik enigszins had, hadden betrekking op rondkomen met een beperkt budget. Uit het raam van de bus en de trein staren. Nu ben ik een loonslaaf, achter een bureau, van half negen tot vijf. Ik heb een auto van de zaak dus het OV is verleden tijd, ook een telefoon en een laptop heb ik van de baas mogen uitzoeken. Ik krijg elke maand een, voor mijn doen, klein kapitaal op mijn rekening gestort. Terwijl mijn creativiteit langzaam wegstroomt loopt mijn rekening vol. Ik heb me er lang voor kunnen verstoppen, maar de volwassenheid met al zijn misère en slaapverwekkende, kleurloze langweiligheid heeft me uiteindelijk toch te pakken gekregen. Kut.

 

Geef een reactie