Navigatie

Vroeger was alles beter, maar leuker en makkelijker allerminst. Wie kan zich die vakanties naar Spanje niet herinneren. ’s Morgens zo vroeg mogelijk in de auto stappen die de vorige avond al tot de nok toe volgepropt was met alles dat los en vast zat. Tent, luchtbed, Spaanse Lira (vroeger toen alles beter was had Spanje zijn eigen munteenheid). En dan met je slaapdronken kop achterin de auto met je kussen gaan zitten in de meest kutte houdingen waardoor Achmed, die in Guantanamo Bay in een sta-doos zit opgesloten, nog medelijden met je krijgt. Strips, Mentos en eventueel een Gameboy mee. Tevergeefs trachten in slaap te vallen terwijl mama commentaar heeft op papa zijn rijgedrag. “Kijk uit!” en “Je mag hier maar 100 hè Sjaak..”.

Na de landsgrens met België te zijn gepasseerd meteen een dorpje inrijden op zoek naar een pompstation terwijl het benzinelampje inmiddels zo fel brandt dat het tijdens het knipperen van je ogen op je netvlies staat. Maar je bespaart wel twee gulden aan benzine (vroeger had Nederland zijn eigen munteenheid, door oude mensen wordt deze tijd “de goede oude tijd” genoemd). Terwijl de motor al begint te sputteren en je de auto laat uitrollen kom je nog net naast een pomp tot stilstand. Een kleine wave gaat door de voorzijde van de auto. Na getankt en betaald te hebben de weg vervolgen. Na 20 minuten verkeerd te zijn gereden komt papa erachter dat mama de kaart op zijn kop hield. Mama vond dit een leuke anekdote die ze later nog vaak verteld heeft op verjaardagen, papa had mama bijna met een boogje uit de rijdende auto gegooid.

In Frankrijk mag de kaart van papa in het handschoenenkastje, hij kent deze weg naar eigen zeggen ‘immers uit zijn hoofd’. Mama doet met tegenzin wat haar gevraagd wordt en deelt broodjes met kaas uit die intussen helemaal klef zijn geworden in het plastic zakje. Een uur of drie later zijn ze zo hopeloos verdwaald dat zelfs de kaart geen redding meer biedt. Na een dorpje ingereden te zijn dat niet op de kaart staat probeert mama in haar beste steenkolenfrans de weg te vragen terwijl papa zijn hoofd zo rood is als een boei. Met handen en tanden maakt mama duidelijk dat ze verdwaald zijn. De Fransman ratelt iets in de trand van: “Première à gauche aux feux de circulation. Cinq km tout droit et au rond point prendre la troisième sortie . Puis garder regards Paris vous sont indiqués Lyon”. Mama doet alsof ze het verstaan heeft en drie uur later zijn ze nog steeds verdwaald.

Vroeger was alles beter.

Geef een reactie