Een slecht verbeterde versie van verhaal 1.0

Deel 1: Augustus en het sixtijnse kapel
Augustus, een dag dat de zon zou moeten schijnen maar de weergoden weigerden mee te helpen aan het geluk van het gepeupel beneden op die kleine blauwe planeet. Noah loopt door de stad op weg naar de LIDL om daar voor 1,99 een papieren zakje te vullen met 100 gram gezoute cashewnootjes. Een bruine bananenschil wordt over het hoofd gezien. Als een Loony Tune glijdt Noah uit en beland op haar rug op de straattegeltjes. Een zachte hand, van iemand die duidelijk nooit fysiek werk heeft verricht, pakt de hare beet en trekt haar overeind. Noah kijkt in de donkere glazige ogen van een vreemdeling!

Het is Prins Amir. Prins Muhammed Amir. Op zijn hoofd schittert geen kroon maar een Gucci pet. De pet lijkt alle wetten van de zwaartekracht te trotseren, hij staat op het hoofd van de jonge prins maar lijkt bij de minste of geringste hoofdbeweging of een zacht briesje zijn eigen weg in te gaan. Te lelijk voor woorden dit hoofddeksel, maar het is een teken van de cultuur waartoe Amir behoort. Als Amir iets meer kennis van zaken had gehad had hij te nimmer 5 euro betaald voor dit Turkse prul dat duidelijk van Chinese makelijk is! Heleasch is Amir slechts een simpele prins. Het haar dat onder de rand van de pet zichtbaar is is zwart en opgeschoren tot een centimeter of 2 boven zijn oren. Zijn bontkraag wappert minzaam in de wind als ware het een koningsmantel.

Noah werpt een vlugge blik over de schouder van Amir en ziet daar allemaal andere Amirs staan! Allemaal klonen met kleine afwijkingen van het origineel. De een heeft zijn haar wat verder opgeschoren, de ander draagt geen pet. Weer een ander heeft een gucci ´manbag´. Leuk woord, manbag, uiteraard is het gewoon een verwijfd tasje waarin de trouwe volgelingen hun gestolen waren, of hun ´handel´ bewaren.

Amir biedt Noah een helm aan, zodat ze samen op ‘zijn’ stalen ros naar zijn paleisje kunnen gaan. Een paleisje op de 8e verdieping van een louche flatgebouw ergens in het zuiden van de stad. Uiteraard voorzien van alle gemakken zoals satelliet-tv en een touwtje door de brievenbus waarmee de deur geopend kan worden. Noah stapt twijfelachtig achter op de gest.. geleende Vespa.

Wat is dat?! Het is het geluid van sirenes! De politie heeft Amir gespot en zit hem op de hielen. Kris-kras rijdt Amir door het verkeer heen. Een achteloze voetganger weet net op tijd weg te duiken, een klein baby-eendje dat achter zijn moeder aanhobbelt heeft minder geluk. Het babyeendje spat onder de scooterwielen uiteen, met een rood-witte mist van veren en bloeddruppels komt er een eind aan het prille leven van het beestje. Geschokt laat Noah een hand los en weet zich net op tijd te redden door uit een reflex snel Amirs kroon beet te pakken! Door het plotselinge toegevoegde gewicht aan het hoofd van Amir verliest hij de macht over het stuur en rijdt hij zo het kanaal in, met een verschrikte Noah nog achterop!

De politie vist Noah en Amir uit het water en voert ze geboeid af naar het bureau. Voor Prins Amir een bekende omgeving, maar de jonge Noah kan haar tranen niet controleren en breekt. De natte parels biggelen over haar zachte wangen naar beneden. Hoe gaat ze dit in hemelsnaam aan haar ouders uitleggen?! Dan herinnert ze zich de lieve jonge God die ze pas heeft ontmoet, het is een long shot maar het valt te proberen toch?

“Bzzzzzt bzzzzt” doet de telefoon in de broekzak van de held van dit verhaal. Een berichtje van Noah. Vast iets heel belangrijks! Onze held leest het bericht en komt meteen in actie. Hij spoedt zich naar de Heldengrot waar hij een blik spinazie in zijn binnenzak stopt en op zijn bezemsteel stapt, uitkijken geblazen voor splinters! Met de bezem tussen de benen rent de held naar het politiebureau waar hij een natrillende Noah moet bevrijden uit de sterke arm van de wet!


Deel 2: Lang leven en louter liefde
Na een uur of 5 lopen komt hij dan eindelijk aan bij het politiebureau. Achteraf gezien was het misschien een beter idee geweest gewoon de auto te nemen. Een ervaring en een work-out rijker, tijd om Noah te redden! Onder het genot van een ‘verse’ bak instantcofee probeert onze held de aardige wetsdienaren te overreden van het vrijlaten van de wonderschone jonkvrouwe van dit verhaal. Teleurstelling en misère voeren de boventoon na een dialoog dat alleen omschreven kan worden met de woorden kommer en natuurlijk het alombekende kwel. Juist, kommer en kwel, ontbering en narigheid, kortom een ware verschrikking.

Dit probleem vraagt duidelijk om een andere aanpak, een ‘hands on-approach’ als het ware. “Als u niet mee wilt werken aan een positieve ontknoping van dit impediment, meneer de smeris, ben ik als gezagsgetrouwe burger genoodzaakt over te gaan op handgeweld” waarschuwt onze held de diender nog. De blauwe is hier duidelijk niet van gecharmeerd en trekt met zijn grijpgrage klauw zijn wapenstok uit zijn riem. Als in een reflex duwt je held zich af tegen de tafel, in de val grijpt hij naar zijn binnenzak en trekt er het blik spinazie uit. Nog voor de grond bereikt is haalt hij uit zijn broekzak een Zwisters zakmes van het merk Victorinox. Met veel gekut en gesodemieter wordt het blik geopend en meester gemaakt. Een razernij maakt zich meester van Popeye 2.0, de plotselijke stoot van vitamine K zorgt voor een rode sluier die precies 12 minuten duurt.

Wanneer de held zich herpakt kijkt hij om zich heen en aanschouwt het door hem aangerichte slagveld. Een warboel van ingewanden, hier en daar is nog een stukje blauw katoen te herkennen. Het aantal doden is alleen nog op te maken uit de som van het aantal afgerukte armen gedeeld door twee. Niet helemaal de bedoeling, maar deze Mario doet alles om zijn Princess Peach uit de handen van de boze schildpaddraak te bevrijden!

Met het het laatste beetje spinaziekracht trekt onze naamloze held de celdeur waarachter zich zijn prinsjes bevindt uit zijn scharnieren, Wat er dan gebeurt kan louter als liefde worden omschreven. Geen woorden kunnen de smerige gebeurtenissen die volgen op deze helfhaftige bevrijding eer aan doen, vandaar dat we hier ons verhaal maar beëindigen.

Ze leefden nog lang en gelukkig.

gucci pet met reli f gucci logo beig 428_LRG

Geef een reactie