Slaap

Met mijn ogen dicht staar ik naar het plafond terwijl ik wanhopig tracht in slaap te vallen. Al mijn favoriete slaaphoudingen uitgeprobeerd, maar de onrust schopt en slaat met zijn zware voeten en vuisten tegen elke comfortabele positie. Ik probeer mijn hoofd leeg te houden en mijn hersenen schoon, maar onsamenhangende gedachten schieten als een spervuur door mijn brein en laten een spoor van verscheurde herinneringen achter. Alle goede bedoelingen die ik had voor morgen, voor vandaag, vervagen wanneer ik naar het licht kijk van de digitale wekker. Een licht dat mijn ogen pijn zou moeten doen omdat ik gewend ben aan het donker, maar mijn ogen zijn nog net zo wakker als mijn hoofd waardoor het groene licht mijn pupillen niet weet te roeren.

Alles zit in je brein: herinneringen, ervaringen, gevoelens als angst en liefde. Honderd miljard met elkaar verbonden zenuwcellen die je onderscheiden van een ander. Een mengelmoes van elektro- en biochemische processen die precies op het verkeerde moment in actie komen omdat ze vinden dat je om 3:11 uur nou eenmaal niet hoort te dutten. Ik ben in een strijd verwikkeld met mijn eigen onderbewustzijn. De prijs is rust.

Ik buig nederig voor de winnaar en draai me op mijn zij. Mijn lijf voelt klam en mijn gezicht is heet. De lakens zitten als een tweede huid aan me vastgeplakt. De andere kant van het kussen biedt geen verkoeling. Hopeloos werp ik nog een blik op de klok. Ik wil slapen, te graag, en het universum straft me spottend door de afgelopen jaren van mijn leven als een slechte film in mijn hoofd af te spelen. Een waas van vervaagde momenten en beelden gaat gepaard met restanten van gevoelens die versplinterd tussen mijn oren zitten. Vanuit mijn ooghoek danst een traan mijn oor in omdat het nou eenmaal de weg van de minste weerstand kiest. Een eigenschap die ik graag zou willen bezitten.

Geef een reactie