Sportmuts

Voor het eerst is mijn leven stond ik in de sportschool. Ik kan het me herinneren als de dag van gisteren. Het was 21 juni 2015, precies twee weken voor ik op vakantie zou gaan naar Cala Dor, Mallorca. Het hele jaar bourgondisch eten en drinken had zijn tol geëist op mijn tempel. Die extra twee gebedsruimtes die ik had aangelegd zou ik er wel eens even af gaan trainen. Maandenlang had ik al op- en uitgekeken naar deze dag. Elke week was er weer een geniaal excuus te bedenken om het nóg maar eens een dagje of 7 extra uit te stellen.

Mijn goede vriendin Maartje, die ik al kende vanaf de kleuterschool en die tevens tot mijn zestiende mijn buurmeisje was geweest was dit weekend jarig. Dus had ik op zondag, naast een ‘lekker’ kopje Senseo, vakkundig een stukje appel-kruimel vlaai naar binnen geduwd. Slagroom erbij? Ja lekker! En omdat ik toch al aan het zondigen was geweest, heb ik toen die avond toch maar makkelijk een pizzatje besteld, want je leeft bovendien maar één keer hè!

De maandag erop voelde ik me zo schuldig dat ik me na mijn werk meteen naar de Fit4Free begaf voor een abonnementje. Voor het inleveren van mijn inschrijfformulier natuurlijk eerst even een snappie en een instatje gemaakt van het blaadje met de hastags fitgirl en newme, want wat is het nut van gezond leven als het geen likes of aandacht opleverd?! Ik was zo trots! Mijn nieuwe gezonde levensstijl ging nu echt beginnen!

Ik belde die middag direct Evelien (@lienhealthygains) op, mijn hardcore fitgirl vriendin die ik achter haar rug om belachelijk maakte bij mijn andere vriendinnen omdat ik stiekem jaloers was op haar instagame maar die nu toch wel van pas kwam. Zij had het goede nieuws natuurlijk al gezien toen ze net na haar squatsessie haar sportschool-spiegelselfies op instagram had gegooid met een verhaaltje om haar vrouwelijke volgers te inspireren. Evelien is niet gek, Evelien weet zelf dondersgoed dat 95% van haar volgers Indische mannen van een jaar of 43 zijn, die in gebrekkig Engels onder al haar foto’s schrijven dat ze ‘bieutiful’ is en die in haar DM’s sliden om te vertellen dat ze haar anus maar al te graag zouden uitwonen met hun piemeltjes  die net als hun huis, hun adem en hun kleren naar kerrie en kecap meuren.

“Wat goed meid!” was haar reactie geweest. Ik nodigde haar uit om die avond nog samen met mij lekker te gaan shoppen voor een nieuwe sporttas. “Leuk meid, kom je dan eerst naar mij, dan maak ik een lekkere gezonde koolhydraatarme witlofsalade met tofu! Helemaal gezellig, dan zie ik je vanavond!”. Die avond belde ik aan bij de smalle voordeur die zich in het absolute centrum van de binnenstad bevond. Evelien deed alles op de fiets of pakte de trein indien nodig en had dus geen auto nodig. Ondertussen stond mijn auto voor 12 euro per uur bij Q-parks gestald. ‘Lien’ noemde zichzelf lifestylegoeroe, influencer en blogger, een makkelijk bestaan dat aardig verdiende. Een loft als deze kon ze echter nooit betalen. Gelukkig had ze de zoon van een rijke investeerder aan de haak geslagen. Ze had Coen ontmoet op de Miljonair Fair en het was liefde op het eerste gezicht geweest! Ze waren perfect voor elkaar, hij had een Rolex, een manbun en een stoppelbaardje en zij had een misselijkmakend perfect lichaam en een gezicht waar Aphrodite heel Griekenland voor zou platbranden.

Het eten was niet te pruimen geweest, maar ik had alles met tegenzin weg weten te spoelen met het water met komkommer dat Lien dronk als onderdeel van haar detoxkuur. “Heerlijk Lien” had ik gelogen terwijl ik het kokhalzen uit alle macht wist te onderdrukken.

“Ik weet een heel leuk sport boutiqueje waar ik korting krijg als ik een fototje plaats op mijn insta, daar hebben ze e-ni-ge sporttassen, laten we gaan.” Opperde Lien. Drie minuten later stonden we binnen bij ‘Sport et Mode – by Jeanne’. “Kijk eens  wat eeeeeenig, zo cute maar toch zoooo stoer, wat vind je van deze Loes?” Evelien hield een tas omhoog, helemaal roze met in het wit de tekst ‘#fitlife’. Ik vond er geen reet aan, maar durfde geen weerwoord te geven, want dit was haar domein. “Wat mooi Lien! Wat een geweldige tas! Die moet ik hebben” had ik gezegd om er maar vanaf te zijn. Lien had voor zichzelf dezelfde genomen, maar een maatje groter en met matchende bidon. Marry, de winkeleigenares die Evelien bij naam kende sloeg de tas en de bidon aan, Evelien overhandigde de zwart met goude creditcard van Coen zijn vader en stopte de producten in een recylebaar papieren tasje, want: “we eten niet alleen gerecycelde tempeh en biologische knolselderij, maar we willen ook voorkomen dat er ergens een dolfijn in de Atlantische Oceaan rondzwemt met een gratis plastic Guccibag, toch?” Wat het kostte? Geen idee, Evelien keek daar niet naar want ze is volgens eigen zeggen ‘niet zo materialistisch’.  Wat het Evelien had gekost? Niks natuurlijk. Zou er een verband zijn?

Mijn beurt om af te rekenen. De winkeleigenares, die toevallig geen Jeanne heet, ramt een aantal keer behendig met haar gemanicueerde nageltjes op het toetsenbord van de digitale kassa. Ik heb zelf ooit plaknagels laten zetten door een gebrekkig Nederlands sprekend Chinees vrouwtje en kon vervolgens twee maanden mijn reet niet meer afvegen zonder dat er een nepnagel in mijn anus belandde, dus deze dame haar kunsten waren ergens best indrukwekkend te noemen. Toen de prijs van de tas in grote lichtgevende cijfers op het LED-scherm van de kassa verscheen draaide mijn maag zich om en een oncontroleerbaar hinnikend lachje werkte zich als een boer door mijn slokdarm omhoog. De opkomende dampen van witlof, tofu en maagzuur zorgde voor een smaak pallet dat even verrassend als smoezelig te noemen was. “Gaat het wel mevrouw?” vroeg de eigenaresse die geen Jeanne heette. “Ja niks aan de hand, ik denk dat ik vanmorgen iets verkeerds gegeten heb, haha. Kan ik dat pinnen?” antwoordde ik. “Natuurlijk, geen probleem.” zei niet-Jeanne terwijl ze de pinautomaat naar voren schoof. Met grote tegenzin toetste ik mijn pincode in terwijl een traan zich in mijn ooghoek vormde. 350 euro, ‘Akkoord’.

Na de winkel verlaten te hebben zei Evelien: “Oh, Loes, Coen belt me net, hij komt me ophalen want we gaan een weekendje naar het strandhuis van zijn vader op Ibiza. Vind je niet erg toch? Praten we een andere keer wel bij. Lekker geshopt toch?” waarna ze me met één arm halfbakken omhelzend, smakkend een kusje in de lucht blaast en ,voor ik ook maar een antwoord kon samenstellen in mijn hoofd, wegloopt.

Ik slenterde naar de parkeergarage en eenmaal daar aangekomen stopte ik de parkeerkaart in de automaat. Na het aftikken van nog eens 24 euro stapte ik in mijn auto en reed ik gedachteloos naar huis. Eenmaal thuis aangekomen trok ik mijn sportlegging aan, ging ik op mijn slaapkamer voor de spiegel staan en maakte een fotoreportage van mijn nieuwe aankoop. De beste foto ging op instagram met het onderschrift: “Samen met @lienhealthygains wezen shoppen, moeten we snel weer doen! #newbag #fitgirl.” Ik trok mijn sportkleding uit, gooide de nieuwe tas in de hoek van de slaapkamer en ging op bed liggen. “Morgen weer een dag”.

Geef een reactie