Tijd heelt alle wonden

Tijd heelt alle wonden waardoor zelfs van het grootste gemis uiteindelijk slechts een vage herinnering overblijft. Je vergeet de smaak van dat lekkere broodje van die ene geweldige bakker in Granada, je vergeet de geur van de zee en de lijnen en contouren van het gezicht dat je ooit zo gelukkig wist te maken. Je vergeet de grappige klunzigheid die je eerste huisdier zo uniek maakte en je vergeet het verdriet dat zo hevig was toen hij of zij stierf. Je vergeet je jeugdvrienden en de vrienden die hun plek innamen. Je probeert contact te houden maar uit het oog is nou eenmaal uit het hart, en het kost je meer energie om vast te houden dan om los te laten waardoor je greep bewust steeds zwakker wordt.

Vergeten is goed, want de gaten in mijn ziel worden opgeheven door de gaten in mijn geheugen. Elke dag worden stukje bij beetje meer en meer herinneringen uitgewist en de gevoelens die ermee gepaard gingen lossen op, als sneeuw voor de zon. En terwijl het licht van de lentezon op mijn huid omgezet wordt in vitamine D, doe ik een poging gedachten om te zetten in woorden. Want waar herinneringen net zo vluchtig blijken als dat geurtje dat je aan je overleden oma deed denken, daar zijn woorden krachtiger dan foto’s omdat ze naast een beeld ook het gevoel weten te vangen dat je ooit zo intens lieten voelen dat je leeft.

Geef een reactie