Vrienden

“Wat doe je in je vrije tijd?” vraagt ze geïnteresseerd. Blijkbaar informatie die in haar ogen bepaalt wie je bent als persoon of die je waarde in een relatie bepaalt. “Ga je uit met vrienden?” vervolgt ze, duidelijk op zoek naar een antwoord.“Of ik uitga met vrienden? Ik hou niet van uitgaan. Uitgaan is iets plastisch, iets dat ik altijd al geestdodend heb gevonden. Als ik uit zou gaan, zou ik willen dat David Attenborough naast me stond en dit hele trieste schouwspel zou voorzien van een voice-over. Ik zie alleen maar mannen die op jacht zijn naar de natste en makkelijkste gleuf, en vrouwen die sensueel hun drankje in de lucht houden. Drankjes die ze van een of andere trieste stumpert hebben gekregen, die verwacht dat hij nu iets tegoed heeft omdat hij een cocktail van zes euro voor haar heeft betaald. Dit hele tafereel vindt plaats terwijl ze weinig ritmische bewegingen maakt op muziek die alleen maar gecategoriseerd kan worden onder de ‘W’ van ‘wat een kutmuziek’ of de ‘I’ van ‘ik wil naar huis’. Verleidelijk lokken de libertijnse dames de mannetjes met hun wulpse heupen en parmantige boezems, die speciaal voor vanavond in een skin tight jurkje zijn gestopt om te vissen naar de aandacht waar ze zo naar hunkeren. Ik vind het zo’n zielige vertoning, mannen die met een kom-je-hier-vaker succes proberen te halen, en dit succes bij de simpelste der simpele zielen ook daadwerkelijk weten te bereiken. De man scoort door zonder aan haar behoeftes te denken, zijn seksuele verlangens te lozen in het verjaarde condoom dat hij uit zijn portemonnee heeft gehengeld. De vrouw scoort zonder seksuele genoegdoening omdat ze de aandacht heeft waar ze zo naar verlangt. Terwijl hij luid snurkend zijn bieradem verspreidt door haar slaapkamer vingert zij zichzelf in slaap… Ja ik ben gek op uitgaan.”

“Ik hou niet van uitgaan.” hoor ik mezelf zeggen, terwijl ik voel dat ze me aankijkt alsof ze water ziet branden. We nemen afscheid, ik stap in mijn auto en rijd naar het huis van mijn beste vriend. De persoon die ik al mijn halve leven ken, die ik relaties heb zijn krijgen en zien verbreken, die mij heeft zien worstelen met het leven en er altijd voor mij is, onvoorwaardelijk, iemand die ik daarom oprecht een vriend kan noemen.

Samen zitten we buiten op zijn balkon, mijn telefoon trilt, een appje: “Er was geen romantische klik van mijn kant, maar we kunnen wel vrienden blijven?” Ze kan in een paar uur beslissen dat iets vaak vluchtigs als liefde er niet in zit, maar dat een emotionele band die zo veel dieper, intenser en tijdlozer is geen probleem is? Volgens mij is ergens het begrip ‘vriend’ gedevalueerd. Vinger jij jezelf in slaap, dan blijf ik hier nog even naar de hemel staren onder het genot van echte vriendschap.

Geef een reactie