Wat

Zweetdruppels dansen van mijn voorhoofd naar beneden en prikken gewelddadig in mijn ogen. Ik knijp ze krachtig dicht en pak de onderkant van mijn zweetdoorweekte t-shirt waarmee ik mijn gezicht enigszins droog dep. Ik voel hoe mijn zweetklieren onverwijld verder werken en de parels op mijn voorhoofd al weer blinken in het maanlicht. Moeizaam open ik mijn ogen maar alles blijft zwart. In paniek slaak ik een kreet uit, maar het blijft stil. De grond onder mij begint te draaien en te kantelen en zonder antwoord gooit mijn lichaam zich languit op de brandende aarde. Het vuur slokt me op. Mijn lichaam lijkt van steen wanneer ik tevergeefs probeer  te bewegen. De signalen van mijn hersenen lijken gevangen in mijn ziel. Andermaal keert de aarde onder mij zich woest om waarna het licht uitgaat in mijn hoofd. Vanuit een vogelvluchtperspectief kijk ik neer op mezelf. Mijn gesloten oogleden . Een seconde gaat voorbij, een seconde waarin ik woest uit mijn lijf getrokken word.

Geef een reactie